Ze zien de vrolijke Shiba’s die vol energie over het gras rennen. Ze zien de foto’s van schattige pups met glanzende oogjes, en denken dat het allemaal vanzelf gaat. Maar achter elk nest, achter elke naam die bij Astra-Aphrodyte hoort, zit een verhaal dat je niet op een foto kunt vangen. Ze zien niet de spanning van de eerste dagen, de nachten waarin je wakker blijft, luisterend of elk pupje nog ademt. Ze zien niet de momenten waarop je stil bidt dat alles goed zal gaan — of de leegte als dat niet zo is. Elke geboorte brengt hoop. Elke pup draagt een droom in zich, en soms ook een stukje verdriet. Je leert al vroeg dat liefde en pijn hand in hand gaan in dit werk. Toch, als de zon doorbreekt en ik Michiko zie liggen, omringd door haar pups die zacht sabbelen aan haar buik, weet ik weer waarom ik dit doe. Omdat hier, in dit kleine wonder, alles samenkomt — zorg, toewijding, geduld, en een onvoorwaardelijke liefde die niet te beschrijven is. Mensen vragen me weleens: Hoe houd je dat vol